Naturalne, wytwarzane przez żywe organizmy, a także uzyskiwane w drodze syntezy substancje o działaniu bakteriobójczym i bakteriostatycznym, hamującym zdolność rozmnażania się bakterii. (Antybiotyki (z greki anti – przeciw, bios – życie) – związki chemiczne – naturalne, wytwarzane przez drobnoustroje, ale także syntetyczne, produkowane przez człowieka, które są stosowane w lecznictwie jako leki przeciwdziałające infekcjom wywoływanym przez drobnoustroje (najczęściej bakterie, ale także grzyby i pierwotniaki). Bywają także używane profilaktycznie w zapobieganiu zakażeniom bakteryjnym w przypadku osłabienia odporności, np. neutropenii, a także w profilaktyce bakteryjnego zapalenia wsierdzia.)
Kiedyś uważano, że antybiotyki przyczynią się do wyeliminowania wszelkich chorób, obecnie zaś ich stosowanie zaczęto nieco ograniczać. Naukowcy wiedzieli już w XIX wieku, że niektóre organizmy przeciwdziałają rozwojowi bakterii. Zjawisko to nazwano antybiozą.
Wzrasta bowiem wrażliwość na leki, ale ich rzeczywista skuteczność spada. Wiele szczepów bakterii uodporniło się na działanie antybiotyków i stają się one oporne na leczenie. Jak się obecnie ocenia, około 20% zakażeń szpitalnych nie poddaje się leczeniu antybiotykami; w samych Stanach Zjednoczonych z powodu takich zakażeń umiera co roku ponad 10 tysięcy osób.
Odkrycie pierwszego antybiotyku zostało dokonane w 1929 roku przez Alexandra Fleminga, który zauważył, że kultury bakterii nie chcą rosnąć na podłożu przypadkowo zanieczyszczonym przez pleśń Penicillium notatum.
Oprócz pleśni (grzyby niedoskonałe) zdolnością wytwarzania antybiotyków wyróżniają się promieniowce i bakterie.
Wkrótce po odkryciu penicyliny pojawiły się następne antybiotyki – naturalne, półsyntetyczne i syntetyczne. Wprowadzenie antybiotyków do lecznictwa stało się przełomem dając lekarzom oręż do walki z chorobami zakaźnymi, które do tej pory były przyczyną śmierci i chorób setek milionów osób.
Pod względem budowy chemicznej antybiotyki należą do różnych grup związków organicznych. Z tysięcy naturalnie występujących antybiotyków zaledwie kilkadziesiąt mogło być włączonych do leczenia ludzi i zwierząt ze względu na toksyczność lub niekorzystne działania niepożądane.
Początkowo antybiotyki stanowiły bardzo silną broń przeciw wielu chorobom i ocaliły wiele ludzkich istnień. Niestety, lekarze nabrali skłonności do stosowania ich w sposób nieograniczony i w rezultacie wiele bakterii wytworzyło oporność na leki, które w tej sytuacji trzeba przepisywać w coraz większych dawkach, co powoduje zwykle silne skutki uboczne.
Ponieważ antybiotyki nie są w stanie odróżnić „złych”, chorobotwórczych bakterii od „dobrych” – żyjących z nami w symbiozie, zabijają wszystkie, także te bakterie jelitowe, które są potrzebne w procesie wchłaniania składników pokarmowych.
Jednym ze skutków jest rozpowszechnienie drożdżycy pochwy u kobiet, którym zalecono przyjmowanie tetracykliny.
Najważniejsze antybiotyki, które zostały odkryte w XX wieku to:
streptomycyna (w roku 1944)
chloromycetyna (chloramfenikol)
aureomycyna (w roku 1948)
aktynomycyna
erytromycyna
neomycyna
oksytetracyklina
azytromycyna
Antybiotyki mogą także neutralizować działanie pigułek antykoncepcyjnych.
Dlatego lekarze obecnie ograniczają stosowanie antybiotyków do przypadków niezbędnych. Pojawia się także tendencja, by przygotowywać pacjentów do zabiegów chirurgicznych, wzmacniając ich odporność za pomocą zrównoważonej, bogatej w dodatki pokarmowe diety.
Działanie antybiotyków polega na powodowaniu śmierci komórki bakteryjnej (działanie bakteriobójcze) lub wpływaniu w taki sposób na jej metabolizm, który ogranicza możliwości jej mnożenia się (działanie bakteriostatyczne).
Antybiotyki zazwyczaj blokują pewne procesy metaboliczne bakterii. Głównym problemem jest specyficzność działania. Nietrudno jest zabić 100% bakterii – można to zrobić silnym promieniowaniem, wysoką temperaturą lub ekstremalnym pH środowiska. Takie procesy zabiłyby również niechybnie pacjenta. Antybiotyki powinny więc powodować jak najmniej szkód u pacjenta. Najmniej szkodliwe są te, które uniemożliwiają budowę ścian komórkowych bakterii (np. penicylina), których człowiek oczywiście nie posiada. Inne atakowane procesy to m.in. synteza białek (tetracyklina) i synteza kwasów nukleinowych. Są one w pewnym stopniu odmienne od odpowiednich procesów u ludzi, dlatego szkodliwość działających na nie antybiotyków nie jest wysoka. Osobnym problemem jest szkodliwość dla naturalnej flory bakteryjnej człowieka.
wikipedia
Related posts:
- Czarnuszka Czarnuszka ma działanie żółciopędne, moczopędnie, wiatropędnie, rozkurczająco na mięśnie gładkie, a także wzmaga wydzielanie mleka. Aby sporządzić odwar leczniczy należy łyżeczkę nasion zalać filiżanką wody i pić 2 razy dziennie.......
- Pozyskiwanie i uprawa ziół Najprostszym zabiegiem pozyskiwania roślin zielarskich jest ich zbiór ze stanowisk naturalnych. Dotyczy to jednak tylko gatunków krajowych i to tych, których zasoby są bardzo duże. Zbiór ze stanu naturalnego jest......
- Beauty Beauty opóźnia procesy starzenia i poprawia strukturę tkanek; reguluje procesy przemiany materii, działa antyutleniająco i przeciwzapalnie, uzupełnia niedobór nienasyconych kwasów tłuszczowych, witamin i innych biologicznie aktywnych związków, niezbędnych do regeneracji......
